As veces éntrame a melancolía e non son quen de evitala. Métese polo meu corpo e enchoupa todos e cada un dos poros da pel. Sábedes eses chaparróns primaverais do "abril aguas mil"? Pois eu igual. O azul da melancolía invade todo dende a caluga ó dedo pequeno do pe, dende o peito até o nariz, dende os ollos até o xeonllo. E non podo facer nada por evitalo.
Disque en Castela estas cousas non pasan, que a saraiba non é quen de superar o Bierzo e o Tormes nunca se contamina. Disque estas cousas non pasan naquelas terras; aínda que eu non o sei, porque nunca saín da sabana. A ver, sí, agora vivo nunha póla, non? Pero entendédesme, é unha forma de falar. Se é que algunha vez os mandrís falaron, claro está.
Non sei, eu so sei que estou farto de todo iso e quizais por iso, agora máis que nunca, decido refuxiarme na miña póla, e protexerme con ela de calquer sorriso que intente enguedellarme, porque hai moito liante e lianta polo mundo e os mandrís non estamos feitos para cousas tan liosas, que eu non son un simple monicreque sen pes nin cabeza. Eu son un mandril, e a moita honra; que non todo o mundo é quen de dicir que se pasa a vida na póla. Como se iso fose algo malo, cando realmente é bo, pois estás seguro e protexido, e ademais podes filosofar, que fai moita falta, sobre todo se se quere curar o mal da saudade.
Porque eu son un mandril pendurado na póla porque Machado so me deu unha visión parcial deses campos de Castela e non me falara desas sensacións que ás veces se espertan no meu peito.
No hay comentarios:
Publicar un comentario